Koordynator narządu wzroku model KN-1

Ćwiczenia ze zjawiskiem Haidingera polegają w pierwszym stadium na obserwowaniu (fiksowaniu) obracającego się śmigła (wiatraczka). Początkowo jest ono z boku, podobnie jak powidok eutyskopowy. Należy systematycznie sugerować pacjentowi, że musi patrzeć na śmigło na wprost i musi je w tym kierunku lokalizować. Jeżeli nastąpi zmiana głównego kierunku widzenia, zakładamy do koordynatora narządu wzroku płytkę szklaną z obrazkiem i pacjent powinien fiksować jego środkowy punkt. W ten sposób można skoordynować zjawisko Haidingera z realnym przedmiotem (stąd nazwa aparatu). Ćwiczeniem tym staramy się doprowadzić do zmiany lokalizacji „na wprost”. W następnym etapie ćwiczymy koordynacje motoryczną ręka oko. Używamy do tego okrągłych płytek z otworami w środku i realnego przedmiotu w formie obrazka znajdującego się w środku otworu. Dziecko może palcem lub wskaźnikiem pokazywać środek obrazka, w którym będzie widoczne zjawisko Haidingera. Równocześnie możemy wywołać powidok eutyskopem i obserwować zjawisko Haindingera. Niekiedy wywołany powidok eutyskopowy i oglądane równocześnie zjawisko Haindingera mogą być lokalizowane w dwóch różnych miejscach. Zapobiegamy temu drogą zawężenia pola stosując przesłony w postaci płytek z coraz mniejszymi otworami. Gdy dziecko nie widzi śmigła, należy próbę powtarzać kilkakrotnie, zmieniając intensywność obrotów śmigła, łączyć z powidokami eutyskopowymi, celem usunięcia procesów hamowania. Ćwiczenie wykonuje się przy dokładnym zasłonięciu oka dobrego oraz w ciemnym pomieszczeniu. Dziecko ćwiczy pod kontrolą ortoptystki lub lekarza okulisty. Ćwiczenie trwa 10-20 minut w zależności od zdolności koncentracji i uwagi dziecka.